پیتزا هخامنشیان
تاریخی زندگی

پیتزا را سرباز هخامنشی اختراع کرد

پیتزا یکی از خوراکی‌های دلخواه بسیاری از مردم در سراسر جهان شده است. ممکن است گمان کنید که این غذای آسان‌پز در کشورهای غربی و در سال‌های اخیر اختراع شده است. اما باستان‌شناسان گمان می‌کنند مردمان دوران سنگ نیز این غذا را می‌خوردند. سندهای تاریخی نشان می‌دهد که سرباز ایرانی در دوره‌ی هخامنشیان پیتزا می‌خورده است.

از ایران تا ایتالیا

سربازان داریوش بزرگ (۵۲۱-۴۸۶ پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود می‌پختند و روی آن را با پنیر و خرما می‌پوشاندند.  سال‌ها بعد یک تاریخ‌نگار رومی به نام مارکوس کاتو (۲۳۴-۱۴۹ پ‌م) نوشت: «گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته می‌شود.» این نشان می‌دهد که رومی‌ها به این غذا علاقه‌ داشته‌اند و آن را با فرهنگ غذایی خود سازگار کرده‌ بودند.

پیتزا از روم به جنوب ایتالیا راه یافت، اما تا مدت‌ها آن را غذای فقیران می‌نامید‌ند. تا این که در سال ۱۸۸۹ یک آشپز درباری به نام رافایل اسپوزیتو، پنیر و گوجه‌فرنگی را در ترکیب آن وارد کرد، ملکه مارگریتا بسیار خوشش آمد و آرام آرام همه‌ی مردم به خوردن چنین غذایی روی آوردند. به این ترتیب، پیتزا مارگریتا به مشهورترین پیتزای ایتالیایی تبدیل شد.

از ایتالیا تا آمریکا

واژه‌ی pizza واژه‌ای ایتالیایی و معادل پای (pie) انگلیسی و تورت (tourte) فرانسوی است. این واژه به معنای نانی است که با خورشتش یکجا کوره‌پز شود. این نان از شرق به غرب رفته است. پخت نان پهن در غرب معمول نبوده است. شکل‌های قدیمی آن هنوز در کشورهای خاورمیانه دیده می‌شود. انواع فتیر با رویه‌هایی از دانه‌ها و گیاهان معطر را می‌توانیم پیتزا بدانیم.

پیتزای ایتالیایی گرده‌ای نان نازک است با اندکی گوجه‌فرنگی خرده کرده و سبزی معطر و دو سه برش پنیر موزارلا. این غذا در گذشته بسیار ارزان بود. نانواهای بندر ناپل آن را برای مشتریان فقیر خود می‌پختند. سربازان آمریکایی در جنگ جهانی دوم در ناپل را با این غذا آشنا شدند و آن را به آمریکا بردند. مردم آمریکا تغییرهایی به آن دادند و پیتزاهای گوناگون ساختند.

منبع:

“A slice of history.(history of pizza)”. by Goodman, Susan E. National Geographic Explorer 01-MAY-05
“The Science of Bakery Products” W. P. Edwards (2007), p.199

دریابندری، نجف، مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز، با همکاری فهیمه راستکار، تهران، نشر کارنامه، ۱۳۷۸  (ص۱۱۵۴)

عبارت‌های مرتبط:

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

salarketab