روزی که ژاپن مانند ایران شد

در کتاب احمد نوشته‌ی عبدالرحیم بن ابوطالب نجار تبریزی (شناخته شده به طالبوف)، از اندیشمندان دوره‌ی قاجار، داستانک جالبی درباره‌ی وضعیت ژاپن در آن روزگار آمده است. او در میان این داستانک می‌گوید: «حالت مردم ژاپن چون حالت امروزی مملکت ما شد.» بخوانید و ببینید آیا این کنایه سخنی به‌جا است یا نه.

«پدر تیزنابش (میکادو)، قرال ژاپون، چون پسرش که ولیعهد بود در سال سگ تولد شده بود، به احترام مولود فرمان داد که در همه ممالیک محروسه خودش به سگ احترام مخصوص قرار بدهند، از ضرب و جرح آن‌ها برحذر باشند. بعد از آن که پدرش مرد و خودش صاحب تخت و تاج گردید فرمان جدید صادر شد که به حکم موکد قرال، عموم تابعه ژاپن باید از ضرب سگ و زجر آن‌ها محترز باشند و جرئت ننمایند. اگر سگی ناخوش و مریض شود، طبیب بیاورند و دارو بپزند و ضماد ببندند و در صحت آن‌ها اقدامات سریعه نمایند. اگر خلافی از آحاد تبعه در حق سگی مشهود و ممسوع شود، قتل و حبس موید کم‌ترین جزای آن تقصیر بزرگ معدود خواهد شد.

از این قانون حفظ الکلاب کمی نگذشته بود که تعداد سگان مملکت از شماره سکنه بیش‌تر شد. هر فقیری می‌بایست پنجاه سگ را نان و آب دهد و اگر ناز کند نیاز برد. حالت مردم ژاپن چون حالت امروزی مملکت ما شد. اگر سگی می‌مرد، صاحبش مدتی در استنطاق بود که چرا، کی و چگونه مرده. بعد از آن سگ مرده را کفن پوشیده، میان قوطی گذاشته (آن وقت بیش‌تر از صد کارخانه قوطی‌سازی بود) به مقبره‌ی سگان، که در خارج شهر جای بانزهتی بود، برده و دفن می‌کردند.

سیاح گوید من هنوز در خاک ژ اپن بودم که میکادو مرد. سکنه عوض این که به تعزیه‌ی حکمران سگ‌پناه مشغول شوند، در یک روز در همه‌ی ممالیک ژاپون سگ‌کشی می‌کردند. مردم هم‌دیگر را به فوت شاه سگ‌خواه و کشتار سگ‌های بی‌گناه تبریک می‌نمودند. هر کس بیش‌تر کشته بود، به مزیت خود فخر می‌نمود.» (صحبت ۱۶)

منبع:

طال‍ب‍وف‌، ع‍ب‍دال‍رح‍ی‍م ‌ب‍ن‌ اب‍وطال‍ب. کتاب احمد. ب‍ا م‍ق‍دم‍ه‌ و ح‍واش‍ی‌ ب‍اق‍ر م‍وم‍ن‍ی‌. تهران: شبگیر، ۲۵۳۶ (۱۳۵۶)

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *